Simone Inzaghi

Kiedy dorastasz w małej wiosce niedaleko Piacenzy i masz brata starszego o trzy lata, prawdopodobnie marzysz tylko o jednej rzeczy, tak jak on: o piłce nożnej. Koszulka Piacenzy, autografy środkowych napastników, którzy byli idolami do naśladowania dla tych, których pokoje zdobiły szaliki i flagi Biancorossiego; zdjęcie z nimi było prawdziwym obiektem pożądania.

San Nicolò: rzeka Trebbia oddzielała ich od Galleany w Piacenzie – 5 kilometrów od domu – ziemi, która zainspirowała braci Inzaghi. Między spacerami po lesie w poszukiwaniu grzybów a dniami spędzonymi na wędkowaniu zawsze wygrywała piłka nożna. Wszędzie i w jakikolwiek sposób. Na dziedzińcu lub na strychu, na piaszczystych boiskach lub żwirze.

Simone i jego stałe zadanie: strzelanie goli. W najmłodszej grupie wiekowej z lokalnym klubem w San Nicolò sezon zakończył z 92 bramkami. 92! Jego życiowy cel od najmłodszych lat był pewny: zostać piłkarzem. Naturalnym kolejnym krokiem był klub Piacenza, w którym spełniło się jego pierwsze marzenie z dzieciństwa. Oprócz opłacenia kwoty transferowej, po odejściu Simone, San Nicolò otrzymało także 40 piłek, koszulki treningowe i kilka nowych siatek do bramek.

Przeplatające się wspomnienia, które definiują karierę piłkarską Simone Inzaghi. Nim wywalczył miejsce w pierwszej drużynie Piacenzy, spędził czas na wypożyczeniach do Carpi, Novary, Brescello i Lumezzane. W 1998 roku, zdobył w Serie A 15 bramek w Serie A w wieku zaledwie 22 lat. Następnie przeniósł się do Lazio, gdzie swoimi bramkami pomógł im w drodze do historycznego Scudetto w 2000 roku. Simone Inzaghi zdobył także trzy tytuły Coppa Italia, trzy włoskie Superpuchary jako zawodnik, a także został rekordzistą Biancocelesti jeśli chodzi o bramki w rozgrywkach europejskich i pierwszy Włoch, który strzelił cztery gole w jednym meczu Ligi Mistrzów (14 marca 2000, Lazio 5:1 Marsylia).

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 2010 roku, Inzaghi natychmiast przeszedł na zarządzanie. Jego kariera trenerska rozpoczęła się w sezonie 2010/11 jako część młodzieżowego sztabu trenerskiego Lazio, zanim został głównym trenerem drużyny Primavera (dwa tytuły Coppa Italia i jeden Superpuchar). Następnie, w kwietniu 2016 roku, otrzymał pracę w pierwszym zespole. W tym sezonie pracował podczas  siedmiu meczów, które jednak wystarczyły by otrzymać możliwość pracy w kolejnym sezonie. Przez kolejne pięć sezonów dalej prowadził Lazio, wygrywając Coppa Italia w 2019 roku i dwa tytuły Supercoppa (2017 i 2019). Udało mu się również przywrócić Lazio do Ligi Mistrzów, zajmując czwarte miejsce w 2020 roku.

3 czerwca 2020 roku podpisał z Interem dwuletni kontrakt, przejmując drużynę Mistrza Włoch po odejściu Antonio Conte.