TOP i FLOP: Atletico 2-1 Inter

Są mecze, po których człowiek patrzy w ekran jak w pusty portfel: „Chwileczkę… przecież tu przed chwilą były pieniądze!”. W Madrycie Inter grał tak dojrzale, tak odpowiedzialnie, że można było uwierzyć, iż ta Europa nadal może dać nam sporo powodów do radości. A potem — klasyka gatunku. Jeden rzut rożny, jedno zawahanie, jeden Urugwajczyk zapaśnik i cały plan taktyczny rozsypuje się jak wieża z klocków, którą dziecko kopnęło przechodząc obok.

To był mecz, który Inter mógł wygrać, powinien zremisować, a przegrał jak drużyna pisząca własną, osobliwą mitologię pecha. Bo można nie trafić do bramki, można mieć gorszy dzień, ale stracić trzy punkty w 93. minucie drugi sezon z rzędu? To już nie przypadek — to styl życia.

TOP

Piotr Zieliński
Ten gol był jak odnalezione hasło do długo zablokowanego konta – ulga, błysk i coś wreszcie drgnęło. Zieliński poruszał się między liniami jak kelner w dobrej restauracji: zawsze w odpowiednim miejscu, z odpowiednim tempem, z piłką serwowaną pod właściwym kątem. A wejście w pole karne i wykończenie? Z zimną krwią chirurga, który widział już wszystko.

Yann Bisseck
Chivu wyjął go z talii jak asa. Bisseck grał tak, jakby chciał udowodnić, że nie pasuje do stereotypu „młody = nerwowy”. Twardy, odważny, raz po raz wciskający się wysoko niczym boczny obrońca z brazylijskich marzeń. Ta akcja z tąpnięciem piętą? Pół stadionu zareagowało jak na udany numer iluzjonisty.

Federico Dimarco
Znowu biegał jak student, który pamięta, że kiedyś tu zdał egzamin i próbuje powtórzyć wyczyn. Strzela, próbuje, kopie, szuka okienka — jakby z uporem maniaka szukał kodu dostępu do bramki Musso. W obronie parę razy go przewiało, ale w ataku był czymś pomiędzy iskrą a zapalnikiem.

Yann Aurel Bonny
Niewiele go widać w mediach? Tak, ale widać go doskonale w futbolu. Harował jak górnik na nocnej zmianie, wygrywał faule, podnosił ciężary, dźwigał Inter na plecach, kiedy koledzy zaczynali dreptać. A asysta do Zielińskiego – palce lizać, proste jak matematyka w podstawówce, ale skuteczna.

FLOP

Hakan Çalhanoğlu
Drugi mecz z rzędu i drugi raz ta sama historia: strata w środku pola, szybki atak rywala i Inter musi odrabiać. Hakan grał jak ktoś, komu kazano odtworzyć derby z pamięci — niestety z całą sekwencją błędów. Próby strzałów odważne, ale to odwaga z gatunku: „a może tym razem się uda”. Nie udało się.

Lautaro Martínez
Bójka, przepychanka, machanie rękami, gonitwa za każdym, kto ma inne narodowe barwy niż on. Agresja? Owszem. Skuteczność? Jakbyśmy jej szukali na paragonie w sklepie po zwrocie – nie ma. Z przodu pusto, w tyłach nerw, a jedyne, co zapamiętamy, to asysta do Dimarco. Jeden błysk to za mało jak na gościa, który ma świecić.

Carlos Augusto
Na prawej stronie wyglądał jak kierowca tira, którego wsadzono do gokarta. Cały czas pod górkę, cały czas pod prąd. Starał się, walczył, trzymał pozycję — i to był problem, bo do przodu ruszał tak rzadko, że koledzy chyba sami zapomnieli wysyłać mu tam piłkę. A jeszcze ten nieszczęsny rykoszet przy 0:1… jakby los specjalnie zakpił.

Hakan Frattesi / Sucic (pakiet rezerwowych)
Dwóch chłopaków, których Chivu wpuścił z nadzieją na świeżość i dynamikę, a dostał… lekką zadyszkę. Jeden spóźniony, drugi pogubiony. Inter chciał przyspieszyć, a oni wcisnęli hamulec ręczny.

Alessandro Bastoni
Grał dobrze, nawet bardzo momentami, a potem… ta jedna akcja, ten jeden milimetr, ta sekunda zawahania. Giménez wszedł mu nad głowę jak ktoś, kto po prostu miał na to więcej siły i mniej litości. I cały wysiłek poszedł jak woda w piasek. Cios nie fair? Może. Ale w futbolu nikt nie przeprasza.

Źródło: intermediolan.com