Co dalej z Frattesim? Inter szuka wzmocnień na skrzydle i w obronie

Wejście Davidego Frattesiego na boisko w końcówce meczu Atalanta–Inter nie zmienia zasadniczo jego sytuacji w zespole Nerazzurrich. Słowa Beppe Marotty przed spotkaniem pozostawiają otwartą furtkę do różnych rozwiązań – zatrzymywanie niezadowolonych zawodników nie leży w filozofii klubu, ale to nie oznacza akceptacji każdego kompromisu finansowego.

Przy Viale della Liberazione zdają sobie sprawę, że współpraca z byłym piłkarzem Sassuolo do czerwca jest możliwa, choć nieco skomplikowana w obecnych okolicznościach. Klub nie zamierza jednak robić prezentów – warunki dyktuje Inter, a ci, którzy chcą pozyskać Frattesiego, muszą się dostosować. Sprzedaż definitywna w styczniu wydaje się trudna ze względu na wysokie koszty, więc rozwiązaniem mógłby być wypożyczenie z obowiązkiem wykupu na dogodnych warunkach, by zyskać czas i uzyskać większy zysk latem. Takie manewry księgowe są istotne, ale najważniejsze pozostaje to, co wydarzyłoby się po ewentualnym odejściu pomocnika z rocznika 1999.

Aktualnie Inter ma w kadrze siedmiu pomocników, wliczając Andy’ego Dioufa, który dołączył, by wzmocnić środek pola. Awans Piotra Zielińskiego w hierarchii sprawił, że Petar Sucic i Henrikh Mkhitaryan stracili nieco na znaczeniu, lecz obaj są nadal kluczowi na dalszą część sezonu. Jeśli Francuz również zacznie otrzymywać więcej minut, rezygnacja z Frattesiego okaże się bezbolesna i można będzie realnie rozważyć nowy transfer – zwalniając miejsce w szatni i w składzie – na inną pozycję. Biorąc pod uwagę pilną potrzebę, oczywistym wyborem wydaje się pozyskanie nowego skrzydłowego, który odciążyłby Luisa Henrique pod nieobecność Denzela Dumfriesa. Właśnie na tym polu, w razie odejścia rzymskiego pomocnika, zarząd skupi swoje wysiłki. Trzeba jednak sprawdzić, czy w tym – jak określił Marotta – „ubogim oknie transferowym” uda się znaleźć okazję bez konieczności przyspieszania wydatków planowanych na lato. Transfer w stylu Nikoli Zalewskiego, zrealizowanym choćby w styczniu ubiegłego roku, miałby sens, podobnie jak wypożyczenie Joao Cancelo – co nie jest wykluczone.

Warto jednak zwrócić uwagę na inny problem. W składzie Nerazzurrich wciąż brakuje lewonożnego obrońcy, który mógłby odciążyć Alessandro Bastoniego. Dotychczas rolę rezerwowego pełnił Carlos Augusto, będący zarazem głównym zmiennikiem Federico Dimarco. Statystyki są jednoznaczne – jeden zmiennik na dwóch zawodników. Oczywiście można tak funkcjonować, ale kontuzje i zawieszenia mogą narazić lewą flankę na poważne problemy, zwłaszcza przy napiętym terminarzu. Pozostanie w drużynie Tomasa Palaciosa, który latem odrzucił oferty z Ameryki Południowej, uniemożliwia sprowadzenie nowego piłkarza na tę pozycję. By myśleć o wartościowym zastępcy na lewą stronę defensywy, konieczne byłoby odejście młodego Argentyńczyka. Optymalnym rozwiązaniem byłby też skrzydłowy, który potrafi grać po obu stronach boiska – to maksimum pragmatyzmu.

- Jak wielokrotnie przyznawał Cristian Chivu, Frattesi jest traktowany jako piąty napastnik ze względu na swoje umiejętności wchodzenia w pole karne. Jeśli zimą opuściłby Inter, ten dodatkowy atut ofensywny zostałby utracony. Trudno sobie wyobrazić, by zarząd szukał kolejnego wszechstronnego gracza do ataku, choć przy tak dużej liczbie meczów taka potrzeba może się pojawić. Bardziej prawdopodobne wydaje się wówczas sięgnięcie po zawodnika z zespołu U23, w zależności od potrzeb. Chyba że zostanie Valentin Carboni, wracający z Genoi, jeśli nie znajdzie się dla młodego Argentyńczyka miejsce gwarantujące regularną grę.

Skrzydłowy prawy, lewonożny stoper i uniwersalny ofensywny gracz – to priorytety na liście zadań. Odejście Frattesiego (i Palaciosa) powinno skłonić zarząd Nerazzurrich do uzupełnienia luk. Jak dotąd drużyna radziła sobie dobrze, ale w każdej chwili może się okazać, że kadra jest zbyt wąska.

Źródło: fcinternews.it