Atalanta kolejny raz nas wyrolowała? A może to my sami się wyrolowaliśmy?

Inter i Atalanta mają ostatnio relację przypominającą klienta, który od godziny stoi przy ladzie, a sprzedawca co chwilę mówi: „Proszę jeszcze chwilę poczekać, zaraz wracam”.

Rok temu Nerazzurri przez całe lato kręcili się wokół Ademoli Lookmana. Rozmowy, telefony, przecieki, kolejne przecieki o przeciekach, aż w końcu wyszło z tego tyle, co z obietnic polityków po wyborach. Teraz historia zdaje się powtarzać z Marco Palestrą. Inter obserwuje, negocjuje, kalkuluje, zastanawia się, analizuje, a tymczasem zza rogu wychodzi Chelsea z walizką pełną funtów i mówi: „Dzień dobry, bierzemy”.

Trudno mieć pretensje do samej Atalanty. Bergamo od lat prowadzi biznes twardo i bez sentymentów. Problem polega na tym, że Inter zdaje się regularnie wchodzić w tę samą pułapkę. Jeśli naprawdę zależy ci na zawodniku z Atalanty, to albo zamykasz temat szybko, albo liczysz się z tym, że za chwilę pojawi się ktoś z Premier League i rozmowa przestanie mieć sens.

Bo gdy do gry wchodzą angielskie miliony, włoska logika finansowa przypomina walkę rowerzysty z Ferrari na autostradzie. Można próbować, można nawet przez chwilę dotrzymywać kroku, ale finał zwykle jest przewidywalny.

Oczywiście Inter nie jest bez winy. Jeśli Palestra był rzeczywiście jednym z priorytetów, należało działać szybciej. W dzisiejszym futbolu zwłoka kosztuje. Czasem kilka milionów euro, a czasem cały transfer.

I tylko kibice Interu po raz kolejny zastanawiają się, czy w Bergamo rzeczywiście chcieli sprzedać piłkarza do Mediolanu, czy po prostu potrzebowali kogoś, kto przez kilka tygodni będzie skutecznie podbijał cenę.

Źródło: intermediolan.com