Ausilio o odejściu z Interu: Wciąż czuję, że to moja drużyna

Piero Ausilio po raz pierwszy publicznie zabrał głos po odejściu z Interu, z którym był związany przez niemal całe zawodowe życie. Były dyrektor sportowy Nerazzurrich rozmawiał z Gianlucą Di Marzio i Lucą Marchettim podczas Social Football Summit na Allianz Stadium w Turynie.

– Teraz czuję się bardzo dobrze. Inter był ważną częścią mojego życia zawodowego. To była długa, szczególna i wyjątkowa historia, która w końcu dobiegła końca. Piękne historie nie muszą się kończyć, ale mogą. Ważne, że okoliczności, które do tego doprowadziły, zostały potraktowane w możliwie normalny sposób. Z mojej strony na pewno tak było. Nadszedł odpowiedni moment. Zależało mi, by odejść po wielkim zwycięstwie. Zawsze tylko tego pragnąłem. Odszedłem po zdobyciu mistrzostwa i Pucharu Włoch, a także po latach, w których klub osiągał dobre wyniki finansowe. Jest więc dobrze tak, jak jest.

Miałeś 25 lat, gdy zaczynałeś pracę w Interze. Co widzisz, kiedy spoglądasz wstecz?

– Noszę w sobie te wszystkie wspomnienia, przeżyłem piękne chwile. Były też trudne momenty i zmiany właścicieli. Dzisiejszy, zwycięski Inter przeszedł również przez te doświadczenia. Miałem szczęście pracować z rodziną Morattich i ważnymi zagranicznymi właścicielami. Wszyscy mi coś dali. Relacje, które nawiązałem, zachowam na całe życie.

Jak doszło do zakończenia tej 28-letniej historii?

– Kiedy coś się kończy, zawsze jest więcej niż jeden powód. Ważne było, by pożegnanie nastąpiło we właściwym momencie. Nigdy nie odszedłbym ani nie zgodziłbym się na odejście po zajęciu drugiego miejsca czy przegranym finale, takim jak ten w Monachium. Mogłem odejść wcześniej, pojawiały się możliwości, które mogłem rozważyć, ale nigdy tego nie zrobiłem. Chciałem doprowadzić Inter tam, gdzie powinien być. Kiedy to się udało, nadszedł właściwy moment. Jest dobrze tak, jak jest. Pojawią się inne okazje.

Rozmawiałeś w ostatnich dniach z Marottą?

– Nie miałem już okazji z nim porozmawiać. Jest prezesem i ma bardzo dużo obowiązków. Regularnie rozmawiam i spotykam się z Baccinem. Nasza relacja nie może nagle zniknąć. Widuję się i rozmawiam z Chivu, podobnie jak z niektórymi piłkarzami. Spędziłem tam wiele lat, nie da się nagle o wszystkim zapomnieć, zwłaszcza o codziennych kontaktach. Podtrzymuję te relacje, bo to, że znamy się jako ludzie, się nie zmienia. Inter zapewnił ciągłość projektu, powierzając go Baccinowi, który był moim zastępcą. Zatrudnił też osobę, której dołączenie do zespołu skautów sam rozważałem, czyli Lo Schiavo. To nadało sens mojej pracy. Oznacza, że zrobiłem coś dobrego. Inter nie zmienił kierunku, lecz zapewnił ciągłość.

Nadal oglądasz mecze Interu?

– Powiem wam coś: od meczu Dynama Kijów z Interem w grudniu 2009 roku nie opuściłem żadnego spotkania Interu. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent oglądałem na żywo, a pozostałe na nagraniach. Jedynym meczem, którego nie widziałem, były ubiegłotygodniowe derby, ponieważ przebywałem za granicą i oglądałem inne spotkanie.

Oglądasz je z emocjami?

– Tak, skłamałbym, gdybym powiedział inaczej. Zdarza mi się też przekląć, zawsze tak było. To normalne. Nie mogę nagle zapomnieć o drużynie, którą wciąż czuję jako swoją. Zakończyłem pracę w Interze 1 września, po zamknięciu okna transferowego. Spence przyszedł wcześniej. Nadal czuję więź z chłopakami i im kibicuję, bo ich zwycięstwo byłoby także moim zwycięstwem.

Co zmieniło się w podejściu do pracy podczas twojego pobytu w Interze?

– W pracy trzeba mieć osobiste podejście. Szanuję algorytmy i dane, powinniśmy być otwarci na zmiany. Jako dyrektor sportowy zawsze powtarzam jednak, że żadne dane nie pokażą mi osobowości piłkarza tak, jak obserwacja na żywo. Umiejętność oceny zawodnika jest kluczowa i mają ją wszyscy dyrektorzy sportowi.