Historia Interu

Mistrzostw Włoch nie rozgrywano od 1915 roku. Sezon 1919/20 był pierwszym po przerwie i zakończył się drugim tytułem w historii klubu.

Nazwa „Internazionale” nie mieściła się w ówczesnej polityce, więc klub przemianowano na Società Sportiva Ambrosiana — od patrona Mediolanu, świętego Ambrożego. W 1931 roku do nazwy wrócił człon „Inter”.

Do pierwotnej nazwy klub wrócił dopiero po wojnie, w 1945 roku. Dzisiejsza forma — Football Club Internazionale Milano — obowiązuje od 1967 roku.

1928

Società Sportiva Ambrosiana

1931

A.S. Ambrosiana-Inter

1945

powrót do nazwy Internazionale

Puchar Włoch z sezonu 1938/39 otwiera listę, która dziś liczy dziesięć trofeów — to drugie po mistrzostwie najczęściej zdobywane trofeum w gablocie klubu.

Obiekt powstał w latach 20. jako stadion Milanu, a w 1935 roku odkupiło go miasto. Od 1947 roku swoje mecze domowe rozgrywa na nim także Inter.

Imię Giuseppe Meazzy stadion nosi od 1980 roku — rok po śmierci najskuteczniejszego piłkarza w historii obu mediolańskich klubów.

Foni prowadził drużynę w latach 1952–1955 i sięgnął po tytuł w obu pełnych sezonach swojej pracy — 1952/53 i 1953/54.

Trener

Alfredo Foni (1952–1955)

Moratti prowadził klub do 1968 roku. To za jego kadencji powstała drużyna, którą zapamiętano jako Grande Inter — a jego syn Massimo wróci na to stanowisko w 1995 roku.

Rok po Herrerze z Barcelony przyszedł Luis Suárez, zdobywca Złotej Piłki 1960 i przyszły rozgrywający dwóch zwycięskich finałów Pucharu Europy.

Inter prowadził po bramce z rzutu karnego, ale przegrał 1:2 i nie zdobył trzeciego Pucharu Europy w cztery lata. Po tym sezonie drużyna Herrery zaczęła się rozpadać.

W tym samym roku klub przyjął nazwę, którą nosi do dziś: Football Club Internazionale Milano.

Finał

25 maja 1967, Lizbona

Wynik

Celtic — Inter 2:1

Trener

Giovanni Invernizzi

Finał

31 maja 1972, Rotterdam

Wynik

Ajax — Inter 2:0

Bersellini prowadził Inter w latach 1977–1982 i jest jedynym trenerem klubu z tamtej dekady, który zdobył z nim trofeum. Mistrzostwo przypadło na sezon 1979/80.

Trener

Eugenio Bersellini (1977–1982)

Finał rozgrywano wtedy w dwóch meczach. Inter wygrał u siebie 2:0, a rewanż przegrał 0:1 — to wystarczyło do trofeum po 26 latach przerwy w Europie.

Finał

Inter — Roma 2:0 i 0:1

W finale Inter dwukrotnie pokonał Casino Salzburg 1:0. W lidze skończył tuż nad strefą spadkową — jedno miejsce dzieliło go od spadku.

Klub utrzymał się i do dziś pozostaje jedynym we Włoszech, który nigdy nie grał poniżej najwyższej klasy rozgrywkowej.

Finał

Inter — Casino Salzburg 1:0 i 1:0

Massimo Moratti pozostał właścicielem osiemnaście lat, do 2013 roku. To jego kadencja przyniosła pięć mistrzostw z rzędu i Triplete.

Ronaldo przyszedł latem 1997 roku za rekordową wówczas kwotę i to on ustalił wynik finału. Był to trzeci Puchar UEFA klubu w latach 90.

Lata 90. pozostają jednak jedyną dekadą w historii Interu bez mistrzostwa Włoch — trzy europejskie puchary nie miały ligowego odpowiednika.

Finał

6 maja 1998, Paryż

Wynik

Inter — Lazio 3:0

Do przerwy Inter prowadził 2:1 i wystarczał mu remis. Po zmianie stron Lazio dołożyło dwie bramki, a mistrzem została Juventus, która wygrała tego samego popołudnia w Udine.

Data weszła do języka kibiców jako „5 maggio” i pozostaje najczęściej przywoływaną porażką w nowszej historii klubu.

Data

5 maja 2002

Wynik

Lazio — Inter 4:2

Puchar Włoch z 2005 roku był pierwszym trofeum klubu od siedmiu lat. Superpuchar, zdobyty kilka tygodni później, był pierwszym od 1989 roku.

Trener

Roberto Mancini (2004–2008)

Skandal korupcyjny kosztował Juventus odebranie tytułu, a Milan punkty. Tytuł przyznano Interowi, który skończył rozgrywki na trzecim miejscu.

Pierwszy z tych tytułów przyznano po Calciopoli, cztery kolejne drużyna wygrała na boisku. Sezon 2006/07 przyniósł przy okazji rekord ligi: 17 zwycięstw z rzędu.

Passę zamknął sezon 2009/10 — ten sam, który dał klubowi Triplete.

Rekord Serie A

17 kolejnych zwycięstw (2006/07)

Na Triplete złożyły się mistrzostwo, Puchar Włoch i Liga Mistrzów; do tego doszedł Superpuchar Włoch w sierpniu i Klubowe Mistrzostwo Świata w grudniu — łącznie pięć trofeów w jednym roku kalendarzowym.

To jedyny KMŚ w gablocie klubu.

Finał

18 grudnia 2010, Abu Zabi

Wynik

Inter — TP Mazembe 3:0

Przejęcie przez Thohira w październiku 2013 roku zakończyło osiemnastoletnią prezesurę Massima Morattiego. W czerwcu 2016 pakiet większościowy trafił do Suning Holdings Group.

Na te lata przypada najdłuższa w nowszej historii klubu przerwa bez trofeum i bez gry w Lidze Mistrzów.

2013

Erick Thohir — 70% udziałów

2016

Suning Holdings Group

Pierwszy sezon Conte przyniósł finał Ligi Europy, przegrany z Sevillą 2:3, i drugie miejsce w Serie A — najlepszy wynik ligowy od dekady.

Superpuchar ze stycznia 2022 roku padł łupem Interu po zwycięstwie 2:1 nad Juventusem, a Puchar Włoch — po wygranej 4:2 po dogrywce z tym samym rywalem.

Finał

10 czerwca 2023, Stambuł

Wynik

Manchester City — Inter 1:0

Pożyczka pochodziła z 2021 roku i miała pokryć straty z okresu pandemii. Przejęcie nastąpiło miesiąc po zdobyciu dwudziestego mistrzostwa.

Data

22 maja 2024

To najwyższe zwycięstwo w historii finałów Pucharu Europy i Ligi Mistrzów. Sezon 2024/25 pozostał jedynym w tej dekadzie, w którym Inter nie zdobył żadnego trofeum.

Finał

31 maja 2025, Monachium

Wynik

PSG — Inter 5:0