Simone Inzaghi

Kiedy dorastasz w małej wiosce niedaleko Piacenzy i masz brata starszego o trzy lata, prawdopodobnie marzysz tylko o jednej rzeczy, tak jak on: o piłce nożnej. Koszulka Piacenzy, autografy środkowych napastników, którzy byli idolami dla dzieciaków, których pokoje zdobiły szaliki i flagi Biancorossich; zdjęcie z nimi było prawdziwym obiektem pożądania.

San Nicolò: rzeka Trebbia oddzielała ich od Galleany w Piacenzie – pięć kilometrów od domu – ziemi, która zainspirowała braci Inzaghi. Między spacerami po lesie w poszukiwaniu grzybów a dniami spędzonymi na wędkowaniu zawsze wygrywała piłka nożna. Wszędzie i w każdy możliwy sposób. Na dziedzińcu lub na strychu, na piaszczystych boiskach lub żwirze.

Simone i jego stałe zadanie: strzelanie goli. W najmłodszej grupie wiekowej lokalnego klubu w San Nicolò sezon zakończył z 92 bramkami. 92! Jego życiowy cel od najmłodszych lat był jasny: zostać piłkarzem. Naturalnym kolejnym krokiem była Piacenza, w której spełniło się jego pierwsze dziecięce marzenie. Oprócz kwoty transferowej, po odejściu Simone San Nicolò otrzymało także 40 piłek, koszulki treningowe i kilka nowych siatek do bramek.

To właśnie takie wspomnienia tworzą historię piłkarskiej kariery Simone Inzaghiego. Nim wywalczył miejsce w pierwszej drużynie Piacenzy, spędził czas na wypożyczeniach w Carpi, Novarze, Brescello i Lumezzane. W sezonie 1998/99 zdobył 15 bramek w Serie A w wieku zaledwie 22 lat. Następnie przeniósł się do Lazio, gdzie swoimi golami pomógł drużynie w drodze po historyczne Scudetto w 2000 roku.

Jako zawodnik Lazio Inzaghi zdobył również trzy Puchary Włoch i dwa Superpuchary Włoch. Zapisał się także w historii Biancocelestich występami w europejskich pucharach oraz jako pierwszy Włoch, który strzelił cztery gole w jednym meczu Ligi Mistrzów – dokonał tego 14 marca 2000 roku w wygranym 5:1 spotkaniu z Olympique Marsylia.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 2010 roku Inzaghi niemal natychmiast rozpoczął pracę trenerską. W sezonie 2010/11 dołączył do sztabu akademii Lazio, a następnie został trenerem Primavery, z którą zdobył dwa Puchary Włoch i Superpuchar. W kwietniu 2016 roku otrzymał szansę poprowadzenia pierwszego zespołu.

Początkowo miał być rozwiązaniem tymczasowym, ale siedem spotkań wystarczyło, by przekonać władze Lazio do powierzenia mu drużyny na kolejne rozgrywki. Ostatecznie prowadził Biancocelestich przez pięć sezonów, zdobywając Coppa Italia w 2019 roku oraz dwa Superpuchary Włoch – w 2017 i 2019 roku. W sezonie 2019/20 doprowadził Lazio do czwartego miejsca w Serie A i powrotu do Ligi Mistrzów.

3 czerwca 2021 roku Simone Inzaghi podpisał dwuletni kontrakt z Interem, przejmując aktualnego mistrza Włoch po odejściu Antonio Conte. Rozpoczynał pracę w trudnym momencie, gdy z zespołu odeszli m.in. Achraf Hakimi i Romelu Lukaku, ale szybko nadał drużynie własny charakter.

Już w pierwszym sezonie zdobył Superpuchar Włoch i Coppa Italia, a w Serie A do ostatnich kolejek rywalizował o Scudetto z Milanem. Rok później obronił oba krajowe trofea i przede wszystkim doprowadził Inter do finału Ligi Mistrzów po raz pierwszy od 2010 roku. W Stambule Nerazzurri przegrali z Manchesterem City 0:1, ale ich droga do finału potwierdziła powrót Interu do ścisłej europejskiej czołówki.

Największy krajowy sukces przyszedł w sezonie 2023/24. Inter Inzaghiego zdominował rozgrywki Serie A i zdobył 20. mistrzostwo Włoch w historii klubu. Scudetto zostało przypieczętowane zwycięstwem w derbach z Milanem, a wraz z nim nad herbem Nerazzurrich pojawiła się druga gwiazda. W tym samym sezonie Inter po raz trzeci z rzędu pod wodzą Inzaghiego wygrał również Superpuchar Włoch. Było to szóste trofeum szkoleniowca zdobyte z klubem.

Ostatni sezon Inzaghiego w Mediolanie był pełen skrajnych emocji. Inter do ostatniej kolejki walczył z Napoli o mistrzostwo Włoch, ostatecznie kończąc rozgrywki na drugim miejscu ze stratą jednego punktu. W Coppa Italia dotarł do półfinału, natomiast w Lidze Mistrzów ponownie znalazł się w finale. Po pamiętnym półfinale z Barceloną Nerazzurri pojechali do Monachium z nadzieją na zdobycie najważniejszego europejskiego trofeum, jednak 31 maja 2025 roku zdecydowanie ulegli Paris Saint-Germain 0:5.

Trzy dni później, 3 czerwca 2025 roku, Inter i Simone Inzaghi wspólnie zdecydowali o zakończeniu czteroletniej współpracy. Trener opuszczał Mediolan po 217 spotkaniach i sześciu zdobytych trofeach: jednym Scudetto, dwóch Coppa Italia oraz trzech Superpucharach Włoch. Dwukrotnie doprowadził również Nerazzurrich do finału Ligi Mistrzów – w 2023 i 2025 roku.

Inzaghi na zawsze pozostanie przede wszystkim trenerem, który poprowadził Inter po historyczne 20. Scudetto i drugą gwiazdę, a jednocześnie przywrócił klubowi regularną obecność w decydujących fazach europejskich rozgrywek. Podczas jego czterech sezonów Inter sześciokrotnie sięgał po trofea i dwukrotnie znalazł się o jedno spotkanie od zdobycia Ligi Mistrzów.

Kilka dni po rozstaniu z Interem Inzaghi rozpoczął pierwszy zagraniczny etap swojej kariery trenerskiej, obejmując saudyjskie Al-Hilal. Tym samym, po blisko piętnastu latach pracy szkoleniowej wyłącznie we Włoszech, zamknął rozdział związany z Serie A i rozpoczął nową część swojej trenerskiej historii.