Aleksandar Stanković

W przypadku Aleksandara Stankovicia trudno mówić o zwykłym transferze – to przede wszystkim powrót do domu. Urodzony w Mediolanie pomocnik jest synem Dejana Stankovicia i dorastał bardzo blisko Interu w czasach, gdy jego ojciec zdobywał z Nerazzurrimi kolejne trofea. Do akademii Interu trafił jako dziecko, a później przeszedł przez kolejne szczeble szkolenia klubowego. Latem 2026 roku Inter skorzystał z zapisanej w umowie z Club Brugge klauzuli odkupu i sprowadził go ponownie do Mediolanu na stałe, podpisując kontrakt do 30 czerwca 2031 roku.

W młodzieżowych zespołach Interu Stanković rozwijał się między innymi pod okiem Cristiana Chivu. Pełnił również funkcję kapitana Primavery. Łącznie rozegrał dla niej 58 spotkań, zdobył 12 bramek i zanotował 6 asyst. Już wtedy wyróżniał się nie tylko warunkami fizycznymi, ale także inteligencją taktyczną i wszechstronnością – może występować jako środkowy lub defensywny pomocnik, a w razie potrzeby również jako środkowy obrońca.

Kluczowe dla jego rozwoju okazało się opuszczenie Mediolanu i regularna gra w seniorskiej piłce. W sezonie 2024/25 został wypożyczony do FC Luzern, gdzie rozegrał 38 spotkań i zdobył trzy bramki. Rok później przeszedł definitywnie do Club Brugge, przy czym Inter zabezpieczył sobie możliwość jego odkupu. W Belgii jego rozwój znacząco przyspieszył – w sezonie 2025/26 rozegrał 55 spotkań we wszystkich rozgrywkach, zdobył 9 bramek i zanotował 5 asyst, a także zadebiutował w Lidze Mistrzów.

Stanković należy do nowoczesnego typu defensywnego pomocnika, który nie ogranicza się do odbioru piłki. Potrafi ustawić się przed linią obrony, przejąć pierwsze podanie od stoperów i rozpocząć akcję zespołu. Jego atutami są dobry przegląd pola, jakość podań, odporność fizyczna, umiejętność gry pod pressingiem oraz podejmowanie odpowiedzialności za tempo rozegrania. W reprezentacji Serbii w 2026 roku osiągał 87-procentową skuteczność podań, co dobrze pokazuje jego naturalną skłonność do gry opartej na kontroli piłki.

Nie jest jednak klasycznym, statycznym regista. Ma ponadprzeciętne warunki fizyczne, dobrze radzi sobie w pojedynkach i potrafi wejść wyżej na boisko. W Club Brugge pokazał również, że może być groźny w ofensywie – w samych rozgrywkach ligowych był bezpośrednio zaangażowany w osiem bramek, zdobywając sześć goli i notując dwie asysty. Jego postawa została nagrodzona tytułem Talent of the Season / Young Professional Footballer of the Year w Belgii.

Mimo nieuniknionych porównań do ojca Aleksandar wypracował własny profil. Podobnie jak Dejan ma mocny charakter, dobre warunki fizyczne i naturalną skłonność do gry w centrum boiska, ale jest bardziej defensywnie ustawionym pomocnikiem, którego zadaniem jest przede wszystkim organizowanie gry i zapewnianie równowagi między formacjami.

Powrót do Interu zamyka pierwszy etap jego rozwoju. Z chłopca wychowanego w akademii Nerazzurrich stał się zawodnikiem z doświadczeniem zdobytym w dwóch zagranicznych ligach i Champions League. Inter sprowadza go już nie wyłącznie jako utalentowanego wychowanka i syna klubowej legendy, ale jako młodego reprezentanta Serbii, który ma realne argumenty, aby walczyć o miejsce w środku pola pierwszego zespołu.